Met 13 equipes gingen we van 13 t/m 21 juli 2019 naar Schmallenberg, Sauerland, Duitsland.
Donderdag 18 juli 2019 - ingestuurd door Sipke Steggink
Of ik een stukje wil schrijven over de 1e dag. Net aangekomen op de startlocatie in Boekelo stelt Petrie te Winkel mij deze vraag. Mijn koffie was nog onaangeroerd en het koelblazen vatte ze op als een positief antwoord. Na het eerste slokje, waarbij ik altijd mijn ogen even sluit, was ze al onvindbaar. Maar voor Petrie doe ik (bijna) alles.
Donderdag 18 juli;
Met 13 equipes op pad in 3 groepjes van circa 4 MG's. Elk groepje rijdt individueel maar wel dezelfde route. Harry Bruins en Frans Poelsma hebben het prima zo uitgedacht. Start is om 9.45 uur richting Schmallenberg in het mooie Sauerland naar Gasthof Braun. De rit gaat voorspoedig en onderweg pakken we een pauze voor de in- en uitwendige mens. Het weer is fantastisch en dat blijft vrijwel het hele weekend volgens de voorspellingen. De "cliffhanger" voor dit weekend is "lief zijn voor elkaar". en natuurlijk "genieten". Bijna bij ons eindpunt aangekomen tanken we Duitse benzine met octaangehalte 102. Dat brult de hellingen op en maakt de trip nog spannender. Na een flinke wegomleiding bereiken we onze eindbestemming. Na de terrashappening gaan we aan tafel met, hoe kan het anders, een echte Duitse schnitzel. Een lange avond ligt nog voor ons....
Vrijdag 19 juli 2019 - ingestuurd door Jan Hunink
‘s Morgens vroeg als eerste de gordijnen open getrokken om te kijken wat voor weer zou het zijn. De dag begon triest met laag hangende bewolking en lichte regen. Echter al tijdens het ontbijt werd het droog, we konden dus weer open rijden! De rit zou ons vandaag brengen naar de Kahler Asten, het Bergbaumuseum in Ramsbeck, inclusief een bezoek aan de ertsmijn. Vervolgens een “klein” hapje eten in Gasthof “zur Sonne” in Andreasberg en via een mooie middagrit weer terug naar ons hotel in Schmallenberg.
Om exact 09:30 zouden we vertrekken naar de Kahler Asten. Dit is de op twee na hoogste berg in het Sauerland, 841 meter. Aangezien het wel droog was maar er nog steeds een lage bewolking hing werd er besloten het bezoek aan de Kahler Asten te laten vervallen. Op dus naar Ramsbeck. We waren nog maar net onderweg of ik was al drie van mijn volg MG’s kwijt. Aangezien ik zelf een verkeerde afslag had genomen en dit trachtte te corrigeren door een short cut dwars door het dorpje in plaats van om te keren maakte de zaak nog ingewikkelder voor mijn volgers. Gelukkig zijn er nog moderne communicatie middelen en na een kwartiertje werd ik gebeld dat zij op de parkeerplaats stonden te wachten waar ik aan mijn short cut was begonnen. Het werd weer een prettig weerzien waarbij ik diep door het stof moest gaan (1 strafpunt volgens Pauline). De zon brak door en na circa 25 minuten reden we op een dalende weg Ramsbeck binnen. En wie stond ons daar op te wachten? Die deutsche Polizei. In een normale personenwagen maar wel met snelheidsapparatuur. Er werd een mooie foto van mij gemaakt en deze zal ik binnenkort wel thuis ontvangen. Toch een mooi aandenken.
Aangekomen bij het Bergbaumuseum hebben wij eerst het museum bekeken en zijn vervolgens de mijn ingegaan. Voorzien van helm en blauwe stofjas reden wij met een mijntrein uit 1950 de mijngang binnen.
Boven ons hoofd 300 meter rots van de Dörnberg en onder ons mijngangen tot op 420 meter diepte. Temperatuur 12 graden. Tot 1974 werd hier zink- en looderts gedolven. Na circa 1500 meter de mijngang ingereden te zijn mochten wij het claustrofobische treintje verlaten en werden wij onder begeleiding van een gids dieper de mijngang ingevoerd. Onderweg zagen wij o.a. de mijnlift die de kompels, inclusief lege wagons, tot op 420 meter diepte naar hun werkplaats brachten. Tevens werden met deze lift ook de volle wagons met de gedolven ertsen naar boven gehaald. Doordat de mijngang iets schuin afliep konden zowel de lege wagons als de volle wagons op eigen kracht naar de gewenste locaties rollen. De volle wagons werden verder door een ingenieus systeem geleegd en de erts via een lange transportband de mijn uit getransporteerd. Door a l het stof dat vrij kwam werden de mijnwerkers vroeger niet ouder dan 40 jaar. Maar door het gebruik van water bij het delven van erts werd het stof door het water afgevangen. Hierdoor steeg de levensverwachting van een mijnwerker tot normale waarden. Uiteindelijk werden we weer met het treintje teruggebracht naar de buitenwereld. Op naar de welverdiende lunch. Na de lunch reden we via een toeristische route via o.a. Willingen en Winterberg weer naar ons hotel in Schmallenberg voor een heerlijke koele Weizen, Pils of een mooi wijntje.
Zaterdag 20 juli - ingestuurd door Henk Mooi
Na het uitgebreide ontbijtbuffet werd er door Frans Poelsma een overzicht van het dagprogramma gegeven. Hij vertelde, dat wij een rit van ongeveer 90 km. gingen rijden en een bezoek aan de plaatsen BadLaasphe en Bad Berleburg zouden brengen.
We waren gewend aan een strak schema van 8 uur aan het ontbijt en stipt om 9.30 uur vertrekken. Zo gingen onze MG’s met ronkende motoren het stukje helling weer op naar de hoofdweg in de richting Bad Laasphe.
In tegenstelling tot de route’s van de overige dagen die foutloos verliepen, ging het hier niet helemaal goed. Het bleek al vrij snel dat de route in de verkeerde richting in de navigatie was opgeslagen, en we bezig waren in de omgekeerde volgorde te rijden. Er werd gezamenlijk overleg gehouden over wat te doen, en het besluit werd genomen om te keren en de juiste route aan te houden.
Tijdens deze stop kwamen er ook 2 kleine storingen aan onze verder perfect lopende automobielen aan het licht. Hendrik Jan’s MG kon geen richting meer aangeven doordat de knipperlichten hun diensten weigerden en Sipke kreeg de motorkap van zijn Midget niet meer open. De vergrendeling was ontregeld doordat de stelbout van de sluiting net iets te ver afgesteld bleek te zijn. Uiteindelijk is dit de volgende dag in orde gekomen.
Na een prachtige route met behoorlijke hoogte verschillen kwamen we in Bad Laasphe aan en hebben hier op de lunchlocatie heerlijk buiten gegeten. De dames van de bediening wisten dat wij met MG’s waren en vroegen of we even met onze auto’s langs het terras wilden te rijden, wat velen van ons spontaan deden.
Tenslotte werd koers gezet in de richting Bad Berleburg, waar we de auto’s voor en op het terrein van het Schloss parkeerden. Aardig om te weten is dat prinses Beatrix en prins Claus elkaar hier voor het eerst hebben ontmoet en (volgens ingewijden) hun eerste kus hebben gegeven. Het Schloss dateert van 1258 en is reeds 750 jaar in familiebezit. Op het moment dat we hier waren, betrok de lucht snel en barstte er onweer en een enorme regenbui los. De meesten van ons hadden de kapjes er al opgezet, van de rest laat het zich raden; die hadden nadien heel wat droog te maken! Onderweg naar het hotel konden onze wissertjes de regen nauwelijks aan, maar iedereen kwam veilig en wel weer op de plek aan.
In het hotel werd uiteraard onder het genot van een drankje nagepraat over de belevenissen van deze dag, en behalve wij mochten de MG’s ook weer een even uitrusten.
Zondag 21 juli - ingestuurd door Carel Noordendorp
Zondagmorgen vroeg op (7 uur) tassen inpakken en dan naar het ontbijt, na het ontbijt bagage naar de auto brengen. In overleg met de rest van het gezelschap kap er af, want zaterdag aan het eind van de middag een geweldige regenbui met hagel en onweer gehad. Groepsfoto gemaakt door Jan Sanderman en afscheid genomen van Petrie en Hendrik-Jan die nog een familiefeestje in het verschiet hadden.
Tegen tienen stond ieder klaar om te vertrekken. Twaalf wagens gesplitst in drie groepen met een leader die gevolgd diende te worden. Via een mooie route en daarbij mooi weer richting Boekelo. Maar door de vele wegomleidingen was het nog een gepuzzel om de juiste route aan te houden of terug te vinden. De leaders hebben zich geweldig ingespannen om ons zoveel mogelijk te laten zien hoe mooi Duitsland is, in enkele gevallen werd een traject 2x afgelegd om dit extra te bevestigen. Zo zijn we uiteindelijk bij het restaurant in de omgeving van Nordkirchen aangekomen waar een fantastische lunch was geregeld. Na de lunch op weg naar “De Buren” in Boekelo waar wij tegen ± 17:00 uur aankwamen. Hier een gezamenlijk consumptie gebruikt, waarna hartstochtelijk afscheid van elkaar werd genomen. Wij kunnen terug kijken op een fantastisch weekend wat perfect georganiseerd was, met dank aan Harry Bruins en Frans Poelsma.
