Landelijke Groene Hart Meanderrit , 7 september 2013

8 september 2013 Groene Hart Meanderrit

Houden we het droog?

Als liefhebber van markante auto’s hebben we na 2 twee leuke jaren onze F ingeruild voor een TF. Dat was op meerdere terreinen een trendbreuk. Ten eerste hebben we nog nooit twee maal hetzelfde merk achter elkaar gehad en ten tweede waren al onze vorige hobby-auto’s tussen de vijftien en vijfenveertig jaar oud. Een druk zakelijk leven (alletwee je eigen bedrijf) bracht ons erop om eens een weekendauto te kopen die wat minder onderhoud vraagt dan de gemiddelde oldtimer. Of de TF dat waarmaakt moeten we, volgens insiders, nog afwachten, maar de voortekenen zijn goed.

De meanderrit van Regio West was de eerste MG-rit waar we samen aan hebben meegedaan. Nadat de zondag was begonnen onder een donker wolkendek, waaruit gestaag regen viel, klaarde het op en startten we met 37 teams de Groene Hart Meanderrit. Joop en Janny Postma hebben een rit uitgezet die zijn naam eer aan doet: Via de Reeuwijkse plassen naar de Oude Rijn, daarna langs de Kromme Mijdrecht en via de Amstel naar Nieuwveen, even langs de Gouwe en via het Boskoopse Boomkwekerijgebied terug naar het verzamelpunt.

Vanaf de dijken die langs de rivieren lopen hadden we een mooi uitzicht over het Hollandse veenweidelandschap. Zelfs als je zelf al jaren in het gebied woont (in ons geval Boskoop) blijft het bijzonder dat in het midden van een Randstad met negen miljoen inwoners een oase van groen en ontspanning te vinden is. Halverwege de rit zijn we op een terrasje gaan zitten om de ritdeelnemers voorbij te laten. Het is leuk om de diverse types en uitvoeringen langs te zien en ook horen rijden.

Henk de Haas waarschuwde ons voor vertrek: “Rijdt voorzichtig, er zijn wegen bij die smaller zijn dan de lengte van uw auto.” Hij had ongelijk; sommige wegen waren bijna smaller dan de breedte van onze auto, wat van de bestuurder de nodige vaardigheid vereist. Onderweg kwamen we voldoende uitspanningen tegen waar we regelmatig geparkeerde tochtgenoten zagen staan. De regenbui, die letterlijk als een donkere wolk boven het parcours hing, zorgde ervoor dat we even regelmatig collega’s tegenkwamen die het zekere voor het onzekere namen en de kap erop zetten. Wij kwamen er met wat spetters vanaf en we hopen dat iedereen net zo fortuinlijk was.

Marguerite en Erik Camman

Snertrit 16 november 2013

Verslag van de laatste rit in het seizoen 2013 van Regio West

De winnaars van 2012 Rob en Ginny Voorwinde hebben de rit uitgezet, die als startlocatie De Reeuwijkse Hout te Reeuwijk had.

Het weer was zoals het hoorde met een Snertrit lekker mistig en mystiek. Het is toch knap dat uitzetters ook al invloed hebben op het weertype, dat bij een bepaalde rit hoort!

Het was een prachtige rit met doorkijkjes over de mistige plassen en smalle weggetjes met druipende wilgen erlangs.

De vragen gedurende rit vielen ruimschoots mee. Hoe wordt je dan winnaar vraag je je af?

Heel eenvoudig: door minder fouten te maken dan je mede rijders!

• 1^ePrijs Jaap en Joep van Leeuwen (Vader en zoon); worden uitzetters voor Snertrit 2014
• 2^ePrijs Henk en Ineke Stout
• 3^eprijs Ludo en Yvonne Stokman
• Poedelprijs voor één van de weinige openrijders Wim en Toos van Blitterswijk.

Wij danken de organisatie Rob en Ginny (uitzetters) en Edward en Marjon Zwier (narijders) voor de fantastische Snertrit.

Snertrit ?????

November begon met heel veel regen. Maar de dag van onze laatste rit 16 november 2013 was mistig maar droog. Ginny en Rob hadden de rit uitgezet, zij waren de winnaars van de snertrit 2012.

De startlocatie was de Reeuwijksehout. De opkomst bedroeg 25 teams. Om 14.00 uur gingen we van start, na uitleg van Rob over de vragen en route. De kap ging eraf, en de rit was begonnen.

Er waren tijdens de rit 10 vragen, en 2 bij de finish in Moerkapelle. Via smalle weggetjes, door kleine plaatsen als Sluipwijk naar Hekendorp, schuin omhoog tussen paaltjes door die niet veel breder waren dan onze auto’s.

Maar wat is die omgeving toch mooi. In een weiland stonden een viertal ooievaars. Bij vraag 6 was de vraag waar van Blitterswijk bv in handelt, hoe verrassend was het antwoord: tuin en park benodigdheden.

De mist is gebleven die middag en na nog meer mooie plaatsjes kwamen we in Moerkapelle. Door open te rijden waren we toch wel koud geworden. Maar met de gedachte dat de snert op ons stond te wachten....... zou dat wel goed komen.

De twee vragen in op Moer waren de volgende: onder welke gemeente valt Moerkapelle en een pot met erwten waar je het aantal van moest raden. Nadat Rob en Ginny de vragenlijsten hadden nagekeken, werden de prijswinnaars bekend gemaakt.

De eerste prijs werd  gewonnen door Jaap en Joep van Leeuwen, vader en zoon. Wij mochten dit stukje schrijven, als winnaars van de poedelprijs.

Na de prijsuitreiking was het tijd voor die begeerde erwtensoep. De teleurstelling was dan ook groot toen Wim, de uitbater van Op Moer,  vertelde dat de soep niet goed was, er zat een vreemd luchtje aan en hij hem zo niet wilde uitserveren. Het was zeker geen snertrit, daar heeft het niet aan gelegen, het was prachtig.

Ginny en Rob bedankt voor het uitzetten , en Edward en Marion voor het narijden.

Wim en Toos van Blitterswijk.

Nachtrit 12 oktober 2013

Verslag van een "natte" Nachtrit in de Regio West

Een Avond-Nachtrit in de regen, en een bezoek aan een baggeraar.

Geen zand, geen eten, dat was het motto van onze gids in het baggermuseum in Sliedrecht.

Onze gids had zelf jarenlang op Baggerschepen gevaren , merendeels in het buitenland en buiten Europa. Dat vond hij veel interessanter als hier in Nederland. Hij loodste ons dan ook op vakkundige wijze door het museum en gaf een prima uitleg hoe baggerzaken gedaan werden. Ook het bezoek aan het pand van Volker was  leuk en leerzaam.

Het geheel was geregeld door Theo en Wilma Meeuwsen en was prima voor elkaar gemaakt.

Ook Henk heeft zijn inbreng gehad in deze rit, waarvoor dank. 

We startten om 20.00 precies vanaf de parkeerplaats bij het museum.

Daar werden alle deelnemers aan een grondige inspectie van de verlichting onderworpen, keurmeesters Theo en Roel waren zeer tevreden met de uitslag, alle verlichting deed het.

Bij het verlaten van de parkeerplaats had je eigenlijk al moeten weten dat daar een vraag aan gekoppeld was, helaas hadden mijn schoonzoon ,Leo, en ik dat niet in de gaten. 

De route , en ik ken hem ook bij daglicht, en van de fiets, was een heel mooie. Het jammere van het geheel was, dat het om 20.30 vreselijk begon te regenen en wij in de MG alle zeilen bij moesten zetten om de voorruit ontwasemd te krijgen.  De vragen waren als van ouds erg listig gemaakt door ons uitzetters-trio. Vooral de laatste, waar het aantal onder de fles stond geschreven. Er waren 24 equipes gestart, waarvan er 3 zich afmelden en 1 equipe door een lekke band geplaagd werd en niet verder kon. Hij mocht zijn MG bij Theo in de garage stallen.

De poedelprijs (rode Lantaarn) ging naar Equipe van de Boom.

De winnaar en uitzetter voor het volgend jaar was Equipe Bart.

Wij zelf eindigden op een goede 4 plaats. 

Het was weer een gezellige avond en tot bij de thema avond bij Ad en Marja in Brielle.

Wim Arends

Hierbij de prijswinnaars:

1. Bart Baars en Edwin Bronwasser (nieuwe lid per 10 oktober!!)
2. Jan van der Meer en Jaap Verkaik
3. Henk en Ineke Stout

Poedelprijs (Rode Lantaarn): 

Wim en Willie van der Boom

Totaal aantal equipes : 23

Verslag beleving nachtrit 12 oktober 2013 van een "lantaarndrager".

Net als de rode lantaarnwinnaars van vorig jaar willen wij ons ook als nieuwkomer binnen de vereniging graag aan u voorstellen. Willy (echtgenote en navigator) en Wim (driver) van den Boom. MG-B uit 1979, aangeschaft in september 2012, omgebouwd (laten doen) van "Amerikaans" naar "Engels" model tot april 2013. Vervolgens leuke privé-toertochtjes gemaakt in de zomer van 2013, alleen met open kap gereden.  Op aandringen van Theo Meeuwsen (zakelijke relatie) een keer mee te doen met een rit ingeschreven voor de nachtrit op 12 oktober jl. georganiseerd door Wilma en Theo Meeuwsen. Wilma en Theo moesten de nachtrit  organiseren, als gevolg van het winnen van de nachtrit in 2012. Voor de schrijver van dit artikel overigens een onduidelijke aanduiding  "nacht"rit. De start was om 20.00 uur en het einde om ca. 23.00 uur. Tussen 17.30 en 18.00 uur kwamen de leden die aan de tocht gingen deelnemen binnendruppelen in het Baggermuseum in Sliedrecht. Een mooie start voor een "mooie" nachtrit. Een museum waar men het baggeren wereldwijd, door enthousiaste vrijwilligers uitgelegd, geheel fysiek kan volgen. Van een bezoek aan een baggermolen liggend aan de kade, via demonstratiemodellen die werkelijk aan het baggeren waren en het zand opspoten tot land, tot aan het oude kantoor, nu omgebouwd tot museum,  met allerlei wetenswaardigheden, zoals scheepsmodellen, video's van baggerwerken, directiekamer begin vorige eeuw, etc.

Na afloop van de rondleiding in het museum kregen we enige uitleg over de nachtrit door Theo . Medegedeeld werd dat degene die laatste werd in de rangschikking, er bleek een wedstrijdelement verbonden te zijn aan de rit,  het verslag moest schrijven voor het cluborgaan. Een vreemde voorwaarde. Hoe kan je, dacht ik nog, verwachten dat een lantaarndrager enthousiast een optimistisch  verslag gaat schrijven. Maar goed, we zouden het klusje wel even klaren.

Om 20.00 uur moesten de equipes zich melden aan de start voor de avondrit. Een eerste controle bij de start was de verlichting van de auto. De coördinator van Regio West, Roel Stassen  en Theo controleerden streng of de verlichting in orde was. Wij kwamen glansrijk met onze MG door deze test heen. Vol goede moed gingen we van start. De avond die al zo goed begon met het museumbezoek, kon dachten we, niet meer stuk. Direct na de eerste verkeersaanwijzing, einde weg links, begon het zachtjes te regenen. Voor ons geen punt, we waren al met de kap dicht van huis gegaan. Voor anderen echter wel, die vrolijk aan de start verschenen met open kap.

Met open kap rijden  is de wereld om je heen erg groot, hoe klein wordt het als de kap dicht moet en het ook nog eens gaat (stort)regenen.  De nachtrit voerde ons door de Alblasserwaard, grotendeels langs de Graafstroom. Het was aardedonker, van verlichting heeft men hier kennelijk nog niet gehoord, of er is al gehoor gegeven aan de oproep de wegen te verduisteren in het kader van de crisis. Na het zachtjes regenen in het begi, kwam het regenwater al snel met bakken uit de hemel.  Met de MG hebben wij al vele malen toertochten gereden in de Alblasserwaard. Overdag, zonnig weer, dus open kap. We kunnen dan ook, uit ervaring, spreken dat de Alblasserwaard  een prachtig gebied is.

Direct na de start kregen we te maken met een aantal handicaps. Ten eerste ontdekten we al snel dat er in een  MG-B geen kaartleeslampje of anderszins aanwezig  is. Geen nood, gelukkig had ik in de kofferbak een "mijnlampje" liggen waardoor we toch nog wat konden lezen en daardoor de route zo goed als kwaad konden volgen. Een tweede handicap brak ons snel op, n.l. mijn navigator is nachtblind. Daar hadden we aan gedacht, dit was n.l. onze eerste nachtrit. Bij de eerste de beste opdracht moest er een naam van een molen worden opgegeven. Hiervoor moest de auto worden verlaten. De navigator voelde hier niets voor, was bang de molen niet te kunnen vinden, mocht het überhaupt wel lukken dan wellicht de terug weg naar de auto niet. Deze taak heb ik toen steeds, waar nodig,  op me moeten nemen. Met als gevolg dat ik uiteindelijk als een verzopen kat aan de finish zou verschijnen. Een derde handicap was dat de navigator de opdrachten keurig netjes rustig oplas, of dat ik wellicht te hard reed, waardoor we enkele keer in de problemen kwamen. Voorbeeld: "over de brug naar rechts", even een stilte, waarna ik vroeg, "en dan"? "Uh, even kijken, en direct linksaf slaan". U begrijpt het al we waren dan al honderden meters verder en inmiddels beland op een weggetje wagenbreed, aardedonker, geen hand voor ogen te zien, in de nog steeds stromende regen, links en rechts water, enz. We durfden het niet aan om te keren, waardoor we de weg moesten blijven volgen. Bleek ca. 4,5 km te zijn, heen en ook nog eens een keer terug. Daardoor veel tijdverlies. Tot overmaat van ramp bleek er een lekkage te zijn links onder het dashboard, waardoor er een constante stroom water op mijn linkerbeen terechtkwam en vervolgens in mijn linkerschoen.  Al met al werd de stemming in de auto er niet beter op. Moraal van dit verhaal is dat wij, dit bleek aan het eind van de prijsuitreiking, terecht gesolliciteerd hadden naar het in ontvangst moeten nemen van de rode lantaarn. Een gelukkige omstandigheid was dat de prijs gepaard ging met een grote fles drop, waardoor de "pijn" enigszins werd verzacht. Op de foto kunt u zien dat ik lach als een boer met kiespijn. Om mezelf toch nog een houding te geven en te proberen grappig te zijn vertelde ik dat wij met een A-Ford veel ritten hadden gereden en altijd qua classificering in de middenmoot terecht kwamen. Nu een eerste rit met een MG, gelijk in de prijzen. De ontreddering was dus kennelijk compleet.

Opgemerkt moet worden dat we bij binnenkomst in het ARA-hotel in Zwijndrecht de overige deelnemers tegenkwamen met enthousiaste verhalen en er een levendige discussie was over de beantwoording van de vragen.  Het leek wel of zij een andere nachtrit hadden gereden. Voor de statistiek kan ik nog vermelden dat er 24 equipes van start gingen. Aan de finish kwamen er 21. Twee equipes hebben het om de een of andere reden  niet gered. Een derde equipe strandde in het zicht van de finish door een lekke band en heeft de laatste paar honderd meter lopend afgemaakt.

O ja, als laatste, Theo vroeg ook nog hoe wij de tocht beleefd hadden. Wil je het echt weten vroeg ik. Theo zag mijn gezicht en zei dat ik als het niet zo prettig had ervaren, ik ook mijn eerlijke verhaal mocht vertellen.

Eén troost; volgend jaar hoef ik als lantaarndrager de "Nacht Rit" niet te organiseren.

Weet ook uit eigen ervaring dat in het organiseren van een rit er veel tijd en moeite in gestoken moet worden. Wilma en Theo, nog bedankt voor de organisatie van de nachtrit, aan jullie heeft de slechte klassering in ieder geval niet gelegen. Weet nog niet of ik de rode lantaarn volgende keer zal kunnen verdedigen. Zal hiervoor eerst, als de tijd er rijp voor is, met de navigator in conclaaf moeten  gaan.

Wim van den Boom

Landelijke Groene Hart Meanderrit , 7 september 2013

8 september 2013 Groene Hart Meanderrit

Houden we het droog?

Als liefhebber van markante auto’s hebben we na 2 twee leuke jaren onze F ingeruild voor een TF. Dat was op meerdere terreinen een trendbreuk. Ten eerste hebben we nog nooit twee maal hetzelfde merk achter elkaar gehad en ten tweede waren al onze vorige hobby-auto’s tussen de vijftien en vijfenveertig jaar oud. Een druk zakelijk leven (alletwee je eigen bedrijf) bracht ons erop om eens een weekendauto te kopen die wat minder onderhoud vraagt dan de gemiddelde oldtimer. Of de TF dat waarmaakt moeten we, volgens insiders, nog afwachten, maar de voortekenen zijn goed.

De meanderrit van Regio West was de eerste MG-rit waar we samen aan hebben meegedaan. Nadat de zondag was begonnen onder een donker wolkendek, waaruit gestaag regen viel, klaarde het op en startten we met 37 teams de Groene Hart Meanderrit. Joop en Janny Postma hebben een rit uitgezet die zijn naam eer aan doet: Via de Reeuwijkse plassen naar de Oude Rijn, daarna langs de Kromme Mijdrecht en via de Amstel naar Nieuwveen, even langs de Gouwe en via het Boskoopse Boomkwekerijgebied terug naar het verzamelpunt.

Vanaf de dijken die langs de rivieren lopen hadden we een mooi uitzicht over het Hollandse veenweidelandschap. Zelfs als je zelf al jaren in het gebied woont (in ons geval Boskoop) blijft het bijzonder dat in het midden van een Randstad met negen miljoen inwoners een oase van groen en ontspanning te vinden is. Halverwege de rit zijn we op een terrasje gaan zitten om de ritdeelnemers voorbij te laten. Het is leuk om de diverse types en uitvoeringen langs te zien en ook horen rijden.

Henk de Haas waarschuwde ons voor vertrek: “Rijdt voorzichtig, er zijn wegen bij die smaller zijn dan de lengte van uw auto.” Hij had ongelijk; sommige wegen waren bijna smaller dan de breedte van onze auto, wat van de bestuurder de nodige vaardigheid vereist. Onderweg kwamen we voldoende uitspanningen tegen waar we regelmatig geparkeerde tochtgenoten zagen staan. De regenbui, die letterlijk als een donkere wolk boven het parcours hing, zorgde ervoor dat we even regelmatig collega’s tegenkwamen die het zekere voor het onzekere namen en de kap erop zetten. Wij kwamen er met wat spetters vanaf en we hopen dat iedereen net zo fortuinlijk was.

Marguerite en Erik Camman

Event of the Year naar Schotland - 2013

Voor de deelnemers en de "nablijvers" een verslag van dit bijzonder evenement.

Hoe 369 enthousiaste MG liefhebbers van all over the world, waarvan 30 equipes uit Holland, zich van  vrijdag 16 augustus tot en met dinsdag 20 augustus in Aviemore en Dunblane – Schotland, een reis van hun leven maakten en zich tot één grote MG-familie verenigden.

Zodra de inschrijving voor dit jaarlijks gebeuren in 2012 open stond, waren wij er als de kippen bij, onze ervaringen op dit gebied in Cabicce Mare (It) nog in het geheugen, om ons aan te melden bij het MGCC Caledonian Centre.

14 augustus

Op woensdag 14 augustus  was het dan eindelijk zover.

Met een dergelijke stereotiepe aanvangszin  begint menig reisverslag, daarom zult u deze zin hier niet aantreffen.

Op kade in IJmuiden aangekomen, ligt de Ferry van  DFDS seaways al op "stoom" en staan  een redelijk aantal deelnemers, waarvan sommigen met hun "speeltje" op een trailer te wachten tot het sein  om aan boord te rijden, wordt gegeven. Zoals van deze rederij bekend is, staan ons  uitstekende maaltijden  en prima accommodatie te wachten.

15 augustus

En dan sta je na een overtocht met rustige zee, zomaar op de kade met elkaar te wachten tot  de douane tevreden is over het feit dat hij gelijkenis bespeurt tussen onze gezichten en de foto op het paspoort. Vanwege verscherpte controle duurde deze exercitie veel langer dan bij eerdere ervaringen. Aanvankelijk besloten we de route naar het noorden via Jedburgh te nemen, maar vanwege de snelheid en de keuze van de meeste anderen, rijden we toch de kustroute (E15) naar Aviemore, waar we om 17.00u aankomen in ons Motel. Voor de komende 5 nachten zal dit ons "thuis" zijn. De Italiaanse eigenaar heeft in de 17 jaar dat hij de schotse nationaliteit bezit, hier een 5* High Range Motel gerealiseerd.

We zitten te voet ca 10 min van het centrum en 15 min van het Mcdonald Aviemore Highland resort. ( de plaats van samenkomst ) Na een copieuze pizzamaaltijd in "La Taverna", besluiten we na nog een keer rond onze MGBGT te zijn gelopen en hem, in stilte,  te hebben bedankt  voor de feilloze 407 km,  bijtijds  tussen de italiaans/schotse lakens te kruipen.

16 augustus

De dag waarop de aftrap zal worden gegeven door onze schotse vrienden met als opperhoofd Robert MacGillivray, leider van het organisatie team. De inschrijving  vindt zeer georganiseerd en gedisciplineerd plaats, zoals alles naar later blijkt. Elke deelnemer is ingedeeld in een kleurgroep. Bij de rode tafel nemen wij onze memorabilia met nr 327 in ontvangst en besluiten buiten, de komende deelnemers gade te slaan vanaf het terras.

's Avonds vindt in de Osprey Arena  een groots welkomsdiner plaats.

17 augustus

In principe zijn alle routebeschrijvingen gekenmerkt door bolletje/pijltje, weergegeven in een uitstekend verzorgd routeboek.

Ons eerste excursie is naar Fort George, echter bij de start worden bij per abuis tussen de blauwe groep gedirigeerd, wat wij toen nog niet beseften. Wat we wel beseften is dat

de routebeschrijving niet klopte met de bereden route, daarom maar achter voorgangers aan.

Tot het moment dat we  bij Cawdor castle aankwamen en die bestemming stond voor ons pas als laatste die middag op het programma. Op advies van een marshal hebben we toen alsnog "onze" vergissing hersteld. Je wilt toch niet graag een picknick en een bezoek aan de Highlandgames in Nairn missen niet waar.

Fort George is een achttiende-eeuws artilleriefort, gelegen in Ardersier, ruim zeventien kilometer ten noordoosten van Inverness. Fort George ligt op een schiereilandje in de Moray Firth en wordt daardoor aan drie kanten door de zee beschermd. Het verkeerd in perfecte staat van onderhoud en is een bezoek meer dan waard.

Het is zaterdag, derhalve de dag van het Scottish Gala Banguet.
Alle deelnemers hadden zich prachtig verkleed en soms uitgedost, in kleding die hun nationaliteit moest verraden.

Onmiskenbaar waren de oranje-, versierselen en kledingstukken, maar ook de in kleder- dracht gestoken leden van MGCCHolland.

Zeer verrassend viel het initiatief van de fam Bronckhorst in de smaak, die gestoken in Volendamstuniek bij de ingang van de Ospray Arena, blokjes kaas te presenteerden.

Zondag 18 augustus

Na een leerzame rondleiding door de smetteloze whisky- distilleerderij van Glenlivet en een proeverij van deze goddelijk drank, die 12, 15 en soms 18 jaar is gerijpt op eikenhouten vaten,

genoten we weer van een heerlijke lunch.

De vaten, (zie de foto), gemaakt van Noordamerikaans eikenhout hadden in een eerder leven in Spanje en Portugal, sherry en port tot wasdom gebracht.

De zgn. gymkhana  of te wel rauzen met je MG ( maar dat is een persoonlijke interpretatie) leverde voor de Hollands-Luxemburger Guy Maathuis een onfortuinlijk pechgeval op.

Nooit geweten dat steekassen konden breken . Gelukkig voor Guy had hij zelf een reserve-as voorhanden en met behulpzame handen van één of twee van de Bronckhorsten was het  karweitje net op tijd voor het diner gefikst.

Maandag 19 augustus

Vandaag helaas alweer de op één na laatste dag. Voor ons ligt een rit naar Fort Augustus

niet vanwege het Fort maar wegens een boottochtje op het meer van Loch Ness.

Grapje van de schipper die een sticker van het vervaarlijke monster op de kajuitruit had geplakt. Zelfs voor een minder ervaren fotograaf lukte het met de sticker op de voorgrond en het meer als achtergrond, het thuisfront te kunnen doen geloven dat juist op die dag…..

Helaas was dit mirakel  's avonds geen item op het schotse journaal.

Langs het meer ligt een prachtige ruïne van het  Urquart Castle uit de 13^e eeuw.
Vanwege de beperkte parkeergelegenheid had de organisatie gezorgd voor parkeren  in Drumnadrochit, om daarna per shuttlebusje terug te gaan naar het Castle/ruïne.

Het verhaal gaat dat het kasteel  werd opgeblazen d.m.v een lont in het kruitvat van de eigen ammunitiekamer.

De dag wordt besloten met weer een diner  met 700 eters. De exquise gerechten werden gelardeerd door talloze speeches en dankbetuigingen voorzien van originele presentjes door de vertegenwoordigers  van bijna alle aanwezige MGCC's.

Het zou die avond nog lang onrustig en laat worden in de Osprey Arena.

Dinsdag 20 augustus

Dit is werkelijk de laatste Eventdag, die begint met inpakken en wegwezen uit Aviemore. Een prachtige laatste bolletje/pijl rit brengt ons naar het  ten noordoosten van Edingburgh gelegen Doubletree Hotel van Dunblane, na nog een prima lunch scheiden tenslotte hier van de meesten hun wegen.

Woensdag 21augustus

Zonder de privacy van  Roel & Willemijn Stassen, Theo & Wilma Meeuwsen, Klaas & Anja Winters-Steen, John & Thea Dekker en wijzelf te schaden, kan ik zeggen dat deze teams de terugrit hebben benut voor een bezoek aan een bijzonder waterbouwkundig werk in Falkirk. Hier wordt op een zeer ingenieuze wijze het verval van een kanaal overbrugd. Het betreft een soort reuzenrad, waaraan twee bakken  gevuld met water zijn bevestigd. Het schip dat zich bovenaan bevindt vaart in de bak, terwijl een schip beneden in de onderstaande bak vaart. Door het rad 180gr de draaien, bereikt elk schip zijn vervolgbestemming

Het grote rad van verval........

Tenslotte is het nog slechts ca 200 km tot de ferrykade in North Shields

Wat ons betreft een reis om nooit te vergeten, dat hebben we dan ook de organisatie per email laten weten. En dank aan een ieder die ons gezelschap was.

Evert & Henny Reedijk, Oud-Beijerland

Dorestad Classic zondag 4 augustus 2013

Dorestad Classic

Henk, jullie weten wel, die van het Heroteam, vroeg naar de bekende weg, toen hij vroeg wie zich beschikbaar stelde voor het schrijven van een stukje.

Na eerst miss Piggy enigszins “gevuld” te hebben, zijn we op weg gegaan.

Wij, Joop, Janny, Pinet en Wim, reden vandaag met gastrijder Gerard in ons midden, jullie weten wel, “David Niven” in "The fair lady", naar Wijk bij Duurstede.

We zijn na een uitgebreide, maar verhelderende briefing van Henk, vertrokken uit Lekkerkerk met de boodschap bij punt 37 aan de kant te gaan staan en te wachten op nadere order.

Deze bestond uit het volgende: Achter elkaar de binnenstad in, in één lange rij.

Wij waren echter al een uurtje eerder via allerlei niet “snelweg”wegen in Lekkerkerk bij de Witte brug aangekomen. De parkeerplaats daar was behoorlijk gevuld met 39 MG’s van alle modellen. Dit hield in dat er 77 mensen uit West naar “Dorestad”gingen. ( Ja, want Gerard reed alleen).

Lekkerkerk, kerk aan de Lek, met mooie dijken langs diezelfde Lek.

Het water uit die rivier is uiteindelijk afkomstig van ergens achter de Sint Gotthard. Heet eerst Achter en Voor Rijn, vervolgens gewoon Rijn, dan Neder-Rijn, Lek en vervolgens wordt het de Nieuwe Maas, Scheur en Nieuwe Waterweg.

Die rivier hebben we stroomopwaarts gevolgd. De stulpjes onder aan de dijk hebben de mooiste namen, wat dachten jullie van “nooit gedacht” en “de Koekoek”.

Ook de camping bazen hebben de rivier als uitbaatmiddel ontdekt, want er zijn legio campings onderweg, en ook aan de overkant. Daar gingen Ameide en Lexmond en Vianen aan ons voorbij.

Aan de noordoever, moesten we het doen met Schoonhoven, Lopik, Jaarsveld en Vreeswijk, ook niets mis mee natuurlijk.

Het was een “MG-file” van jewelste, wat vooral op deze bochtige dijken goed te zien was. Het leidde nooit tot echt oponthoud of ergernis, er werd erg met andere weggebruikers, visa versa, rekening gehouden.

In Vreeswijk eerst over de oude haven van de Vaartse Rijn en daarna de Beatrix sluizen over het Lekkanaal. Waarna het met gezwinde spoed naar Wijk bij Duurstede ging.

Eerst nog een Fort van de Waterlinie, Fort Honswijk, daarna met veel bochten naar de Prinses Irene sluizen in het Amsterdam Rijnkanaal, aan de over kant Culemborg, te bereiken met zo’n schattig pontje.

Wijk bij Duurstede, ontstaan rond 700 na Chr., verwoest door de Noormannen rond 900 na Chr., heette toen Dorestad, gebouwd op de kruising van rivieren, o.a. Lek en Rijn ( tegenwoordig Kromme Rijn).Dorestad lag ook iets noord-oostelijker van het tegenwoordige stadje. Het vroegere “Wijck te Duerstede” is daarna ontstaan in de Bourgondische tijd en heet nu Wijk bij Duurstede, waarbij de goede dingen van Dorestad meegenomen zijn naar Wijk bij Duurstede. Ene Bisschop, David van Bourgondië vestigde zich uit veiligheidoverwegingen in het kasteel van Duurstede.

De oude binnenstad heeft nog veel authentieke gebouwen en straten, zoals ons verteld werd tijdens een culturele rondleiding, waarbij aangegeven werd dat er in Wijk bij Duurstede “liefde voor het water “is. Er waren heel mooie kunstobjecten te koop, (achja voor diegene die z’n Mg je weet wel.) Een van de galerieën was gevestigd in een pand, dat uit ongeveer 1500 stamt.

Vanuit de organisatie is mij gemeld dat er 146 equipes hebben deelgenomen aan dit evenement en voor zover het aan burgemeester en hoofd sponsor van dit project ligt is het volgend jaar weer een terugkerend evenement. De voorzitter van regio midden hield nog even een slag om de arm, hij had het over misschien.

Wij hebben een heerlijke dag gehad en zijn na afloop even op een terrasje neergestreken en hebben wat gegeten en gedronken.

Roel en Henk en Toos en Wim, mooie rit, bedankt voor het uitzetten en controleren.

Tot de volgende keer.

Wim en Pinet.

Midzomeravond rit 22 juni j.l.

De buienradar werd afgelopen zaterdag regelmatig bekeken om te kijken of we dicht moesten rijden of gelukkig open. Om 17.00 gaf de radar te zien, een buitje zo rond een uur of  acht, half negen. Dus wij lekker open op weg om een  pannenkoek te verschalken, wel een paard onvriendelijk adres waar het etablissement gevestigd is, want in mijn ogen is een paard niet stom.

Nadat het MG logo op de pannenkoeken  door heel wat mensen werd versneden, geserveerd trouwens door een aardige dame, gaf Pappa Henk ons buiten bovenwinds enige uitleg over de rit waar hij benadrukte dat wij niet geringeloord ?? zouden worden. Henk kennende had hij weer iets anders bedacht maar we zullen wel merken wat hij met die opmerking bedoelde. Ongeveer 25 auto’s gingen op pad richting Simonshaven en de buienradar had ons verkeerd voorgelicht het begon ligt te regenen. Bij het eerste ‘ringetje’ richting Beerenplaat toch maar het dakje erop want zeiknat worden is ook niet alles. Dwars door verschillende dorpskernen van Voorne Putten met zeer regelmatig een ‘ringetje’ op naar de landtong bij Rozenburg.  Ik heb nu begrepen wat Henk bedoelde met ringeloren en volgende keer als er in de beschrijving staat: punt 14: bij bakker R. ; punt 15    1-ste L.;  punt 16 1-ste L. en bij punt 17 EW R. vergeten wij die punten en gaan lekker door met punt 18. Gelukkig was het weer droog geworden wat niet gek was met die wind dus deze wind maar lekker door de haren laten blazen. Halverwege heb ik moeten constateren dat alle deelnemers, ook wij, toch niet zo sociaal zijn want ergens midden in de polder stond een vrouw op krukken moederziel alleen en naar ik begrepen heb is er niemand gestopt om hulp te bieden.

Op de landtong kon er bij een nep Italiaan nog een ijsje gekocht worden maar bij die temperatuur was ik zelf al redelijk een ijsklomp aan het worden. De auto weer gestart  want wij moesten nog het bekende pontje pakken.

Hazenstassens dank voor de leuke rit.

L &  L

De midZOMERavond rit van Regio West 2013.

Na een week lang buienradar versleten te hebben, besluiten wij toch op te stomen naar de Pannenkoekenbakker, te  Siemeshafen bie S`land,  volgens oud Spikkenissers. Daar aangekomen zat al een grootdeel van de mede coureurs aan de Pancake `s. Na een briefing en de vele nieuwe naam voorstellingen voor deze rit zoals, Midwinterrit, Midherfstrit, uitgestelde snertrit en de ijstochten gaan wij ons nog steeds open, richting het Hekelingsepontje en met het advies ons niet te laten Ringeloren. Na de pont gepasseerd te zijn, snel de kap er op, donkere wolken pakken zich samen lachend en zwaaiend komen onze helderziende medestanders, met de reeds gesloten kapjes, voorbij. De eerste ring wordt genomen daar dit niet meer in oud Spijkenisse kan wordt dit tussen de Maaswijk en het Spui op smalle B-wegen uitgevoerd. Hierna volgt de bijna Ring in Geervliet waar de authentieke steegstraatjes voor enig stuurwerk zorgen. Direct volgt natuurlijk Heenvliet met zijn Ring alvorens door de poort binnengekomen te zijn. Op naar Abbenbroek voor de eerste HERO instinker met een Ring die eindigt in een einde weg. Lachend zetten wij de tocht voort naar Zuidland waarbij we natuurlijk weer geRingd worden. Zelfs in Oudenhoorn na langsgekomen geFarmFriteerd te zijn van de lucht, wordt de oude Dijk geringd. Op naar Hellevoetsluis alwaar de toegang tot de Zoomweg aan de obstakels te zien nog geen dag geleden is open gegooid, voor een keren en gaan zorgt. Bij de rotonden wordt de draad weer opgepakt en vlak voor de Ikkerseweg worden wij nog even geflitst, gelukkig het is maar een RV8 fanaat, op jacht. Over de kronkel dijken gaat het richting Rockanjé en tuffen wij met 1600 toeren en 61 KM per uur over het asfalt. In Oostvoorne worden we dubbelgeRingd, hoe verzinnen ze het. Bewonderenswaardig kijkt het uitgaande en/of honden uitlatende publiek naar zoveel onkunde om over het dorp te rijden. Via ingang Kruiningergors gaan we richting de sluisjes op weg naar Rozenburg. Verlaten weekend fabrieksterreinen, prachtig stomende industriepijpen, heerlijke luchtjes en wachtende zeeschepen, coasters en trein(wagons) met Tankopslag worden  op het lege asfalt in een langzaam tempo bekeken. In Rozenburg is het richting de Maeslantkering tot het eindpunt de Landtong, alwaar een gretige aftrek is van het HGP-ijsje of te wel de Henk`s Gelatti Palazzo. De ondergaande in zee zakkende zon wordt verhinderd door een nieuwe storing en diep in de jassen gedoken wordt er nog het een en ander nagetafeld. Wij verlaten deze Rozenburgse Tafelberg en zien nu wij gedraaid zijn een prachtig ronde opkomende maan en denken:  zon of maan, laat de HERO`s maar hun gang gaan.

Met Groet,

Catharina & Gerrit

Monsterrit 7 juli 2013

De Monster Miglia rit 2013.

Jawel, met korte broek, met de cowboy hoed  en de strohoed voor de eerste keer dit jaar op het bijrijdershoofd, gaan wij op weg naar Leimuiden. Daar aangekomen blijkt al gauw, dat de eerste echte zomerse rit dit jaar veel rijders heeft aangetrokken. Een kwartier voor de aftrap zien wij al een dikke vijftig teams samen geschoold op het overvolle terras.

Miss Piggy (de roadbook/route subsidiepot) wordt weer gespekt en de boliden ronken weer het Plasmeijer domein af. In de startspeech wordt nog even de Scheveningse boulevard er uitgewipt als aandachtspunt en langzaam tuffend langs de vele ruim gevulde plezierboten in de meren en kanalen, gaan wij richting de Noordzee kust. Na wielrijders en racefietspeletons soms 4 of 5 dik getrotseerd te hebben, bereiken wij Katwijk aan Zee en aan de Rijn. Hier wordt de publiekelijke strandhoos al duidelijk. Duizenden fietsen staan opgesteld op de Boulevard waar het één grote run is naar het water en zand. Stapvoets rijden we er langs om het allemaal weer goed op te kunnen nemen deze hecktiek, bedenkende dat honderden onbekende Nederlandse kusstroken verstoken zijn van dit menselijk geweld en onze tokkelende vier,.zes -en achtcilinders. Nog even door de verlaten bollenvelden van Sassenheim en Lisse waarna het prachtig rijden is door het Duin gebied naar de stat agtegh de Duineh. Richting de Scheveningse Boulevard. Hier gaat het mis en komen we gelijktijdig met drie equipe`s vast te zitten in de brandende zon. Gelukkig hebben wij een Waterings Haegs sprekend equipe voor ons en dus draaien wij mee en worden langs Scheveningen en Kijkduin geleid naar Monster.

Op kilometer nummertje vijfentaggetugh draaien wij de route weer op,maken een druivenpit stop, rekken de spieren en gaan de Westlandse binnenlanden in. Onderweg wordt er nog een Softijs file geklaard en al likkend zien wij ook hier de plezier boten door de zoetwater kapteins naar de bruggen en sluisjes manoeuvreren. Nog even na het Westland op de rotonde eerste linksaf (?) en niet onder de snelweg door. Vol gas rijdt onze drievoudige karavaan onder de snelweg door op weg naar de Maassluise pont. Door Rozenburg pakken we nog even de BrielseMeer route en rijden integenstelling tot de andere twee equipes richting Kruiningergors, de route weer volgend. Door de binnenlanden van Het land van Voorne geheel MG-loos tuffen wij over Ruigendijk, de Rik en Tinte naar het Helvoetse Quackjeswater, nemen de het zeer smalle duinpad om  Citti Romana en bereiken na 355graden rondgereden te hebben dit luxueuze vakantiepark met uitbaterij, voor een verdiend feestelijke afdronk. Het HeRo heeft gedaan wat het kon, heerlijk deze dag, het kende Neerlands file, boten, zand, strand, oliegeuren en zon.

Met Groet,

Gerrit & Catharina

CENTO MIGLIA

Ieri, sotto uno splendido cielo blu, abbiamo corso la 15 esima edizione della nostra famosa Cento Miglia, un vero giubileo. Un rally, organizzato nuovamente dal nostra ben noto HERO team, attraverso I laghi, le dune fino al mare di Citta Romana.

Het was afgelopen zondag al vroeg druk op het terras van restaurant Plasmeijer. Waarschijnlijk wilde men er zeker van zijn om het voor deze jubileum rit gemaakte rally board te bemachtigen. Zo rond een uur of 11.00 nam Roel het woord en heette ons welkom, waarna Henk ook nog wat vertelde over de komende +/- 100 mijl. Een equipe was de gelukkige om van het 20 jaar bestaande Restaurant Plasmeijer een High Tea te ontvangen.

Hierna gingen de 57 equipes op weg om lekker bij te kleuren want de zon scheen volop. Aan de dames was ook gedacht want vlak na de start  kwamen we door het gehucht Vrouwentroost.  Langs de Westeinderplassen op naar de Kaag smalle weggetjes en weer de vele wielrenners. Ook op het water was het druk, wat recessie, er dreef toch wel voor een paar miljoen op het water.

Via de boulevard van Katwijk, het oude marine vliegkamp Valkenburg naar Duinrell. Wij waren niet de enige die de tuin van de familie van Zuylen van Nijevelt wilden bezoeken, hebben er ruim 20 minuten overgedaan om een stukje van 200 meter te overbruggen. Dwars door Wassenaar via de Frederik kazerne, gevangenis naar de boulevard van Scheveningen. Althans dit was de bedoeling , waarschijnlijk had het HeRo team de routebeschrijving aan enkele honderden mensen gegeven want het was heel erg druk. Dus dwars door Den Haag richting de haven van Scheveningen en daar de route weer opgepikt. Laverend door het Westland met een uitstapje parallel aan de A-20 naar de pont van Maassluis welke dit keer gelukkig geen kuren vertoonde.

Na nog even een rondje Voorne Putten gedaan te hebben kwam Citta Romana in zicht. Op het terras hebben wij de HeRo’s bedankt voor de leuke rit.

Ciao, L & L

Voorjaarsrit 28 april 2013

Verslag van een kleurige rit door de bollensstreek

Voorjaar Bollen rit van Museum naar Museum

Eindelijk is het zover en melden wij ons op het smalspoor museum Valkenburg ZH. Een museumkaartje maar niet gekocht anders vergeten we die dag nog de tourtocht te rijden, wat een idee om hier nog een keer naar terug te gaan als een vrije dag vulling. Vele bekenden zien we weer en vele equipe`s zeker al zo`n veertig een kwartier voor de starttijd verschijnen op de parkeerplaats. Soms probeert men een ander van de parkeerplek te duwen, gelukkig met zeer lage snelheid en een enkel een klein kenteken krasje, is gelukkig maar het gevolg. Na toch even het museum begluurt te hebben, wordt miss Piggy gespekt en zijn wij benieuwd wat het Tenderteam W&T gebracht heeft. Alras blijkt het toch nog frisjes zo open en wordt de snelheid verder verlaagd. Fris vinden de bollen het ook, veel minder dan in andere jaren bloeien zij. Vooral de hyacinten en narcissen maken dit goed en de bollengeur dampt over onze BlackTullip. Kronkelige paden, electrische fietsen, wielrenners, prachtige duinen trekken voorbij. Over de buiten wijken van Aerdenhout en Bloemendaal maar te zwijgen. Boulevards, Zeezichten, Duinranden en de NoordHollandseberg (noemen wij het maar) worden overwonnen. Genietend zien wij zeer oude bomen met de builenpest lijkt het wel, waar de asfaltweg langzaam weggedrukt wordt. MG-tegenliggers op dit rondje van Bloemendaal nog even bezwaaid. Linksom driekwart rond en terug de geestgronden in voor het verdere bollenfestijn. Japanners, Fietsers, Voeten, Auto`s, alles steekt uit de bloeiende bollen velden omhoog, dit allemaal als vastlegging voor de geïnteresseerden thuis. Vlak voor het eindpunt probeert een Engelsman ook nog even achteruit te rijden op geen meter afstand een claxontest behoedt ons op het allerlaatste moment voor een tweede aanvaring. Bij het Fordmuseum als eindpunt stormen nog wat autofielen naar binnen en zit de rest als MG-reptielen op te warmen op het terras, achter het glas en in de zon.

Het TenderTeam  W&T : dit was een Blitterswijksedag !

Paashazen Rit

PAASHAZEN RIT

Een grote opkomst bij de door regio’s West en Zeeland/West Brabant uitgezette Paashazen rit van afgelopen Maandag 1 April.

Restaurant Kanters puilde bijna uit zijn voegen en het koffie apparaat maakte overuren. Na een inleidend praatje van Edward, die ook de zieke Joan vertegenwoordigde, kon Henk eindelijk zijn familie uitdelen. Na Miss Piggy gespekt te hebben kregen we de route beschrijving en op naar de auto.

Het zonnetje scheen lekker dus dak eraf en toeren maar. Dwars door de toch wel grote gemeente Moerdijk richting Willemstad. De rit ging verder via Goeree Overflakkee waar we o.a. Heer Bommel en zijn maatje Tom Poes links lieten liggen. Via de dijkjes kwamen wij aan bij het Expo centrum in Stellendam. Ook hier puilde het restaurant al snel uit zijn voegen en waren er wat probleempjes met het verstrekken van soep en broodjes. Ja wat wil je ineens ruim 80 man die wat willen eten en drinken.

Via Roel’s place, werd de Zeedijk op Voorne Putten onveilig gemaakt en zie daar het bekende pontje bij Zuid Beijerland kwam inzicht, wij hadden geluk gelijk erop en de Hoeksche Waard in. Bij Piershil moesten wij even bukken om niet geraakt te worden door de wieken van een draaiende molen.

Via het eiland Tiengemeten op naar de vitamine C van deze dag de Banaan.      Na de bekende trillingen veroorzaakt door de ‘weg bedekking’ op de brug kwamen wij aan bij het strandje van de Banaan.

Joan en Edward dank voor jullie inspanningen.

L & L

Hekelingen, 1 April 2013

En dit is geen grap.

De pont Hekelingen –Nieuw-Beijerland is vandaag rijk aan ons geworden.

Wij zijn 3 keer overgestoken.

Enne, de uitzetters konden vandaag van geluk spreken, dat het niet sneeuwde, dat het niet regende, dat het niet stormde, dat het wel koud was, en ook de zon scheen, waardoor er maar liefst 52 equipes uit de beide regio's , Zeeland/West-Brabant en West meededen aan de PAASHAZENRIT.

Gehoord, maar niet gezien, dat een van de deelnemers een platte band had, aan één kant, de onderste, dat de band zwart was met inkepingen en hij daarvoor naar huis moest om hem te kunnen verwisselen, maar die equipe heeft de finish gehaald.

Ook een ander bekend gezicht kwamen we tegen, “David Niven” alias Gerard Neijts, compleet met dat kleine snorretje. Echter David Niven drinkt single malt, Gerard zag ik wat anders drinken.

Ook hadden wij een Belgische MG B rijder in ons midden. Marco ?, hij komt uit Essen (niet in Duitsland natuurlijk), maar bij Roosendaal, over de grens. Hij was met zijn dochtertje. Hartstikke leuk, dat je zo jong al met je vader in de MG meekan.

Zo zien jullie een gemêleerd en internationaal gezelschap.

Vertrokken vanuit Restaurant “Kanters”in Moerdijk, waar het bij de start natuurlijk een drukte van jewelste was en er één lange rij van MG A’s, MG B’s, MG F’s en wellicht nog een ander soort, maar dat is mij in alle drukte ontgaan.

Via zevenbergen op naar de Klundert en ik almaar denken, dat ze alleen maar in België Kasseienwegen hadden, maar mooi niet waar, ook in Klundert weten ze er wat van.

Zo kom je nog eens mooie namen tegen in West-Brabant, Zwingelspaan, OudeMolen, maar ook Tonnekreek.

Na Willemstad dacht ik dat we er al waren, want bij de afslag na de Volkeraksluizen, gingen we onder het viaduct linksaf en de “Banaan”lag rechts. Zeker een slip of the pen van de uitzetters, nou ja toen hebben we maar een blokje om gereden.

We kwamen op het eiland van de Hazen, jullie weten nog wel van de bikkelrit, de   Hazenleger vraag. Die Henk de Haan weet daar elk weggetje en hij heeft dat natuurlijk even doorgegeven aan de uitzetters. Zo kom je nog eens op plekken op Goeree-Overflakkee waar je anders niet komt.

Via de Haringvliet sluizen naar het mooie eiland Voorne-Putten, waar we helemaal langs de zuidrand naar de pont bij Hekelingen-Nieuw-Beijerland reden. Daar hebben ze vandaag maximale bezetting gehad met al die MG’s.

Door naar de Hoeksche Waard, jullie weten wel, dat land van de Hoeksche en Kabeljauwse twisten. Daar heb ik vandaag niets van gemerkt. Wat mij wel opviel, was, dat de aardappels nog niet in de grond zitten. De boeren vinden het nog veel te koud.

Langs Piershil, waar één van de 15 molens in de H.W staan, naar een achterommetje bij Goudswaard en zo langs de pont bij Tiengemeten naar de haringvliet brug, waar ik voor het eerst op de parallelweg voor de brug moest wachten. Hoe bestaat het. Nadat de brug weer dicht was, ging het met gezwinde spoed naar de”Banaan”, vlak over de brug.

Edward, Marjon, Cobie en Joan, voor het uitzetten, Joop en Jannie, voor het narijden, het was een fijne rit met een zeer gezellig samenzijn na afloop.

Gr. Van Wim en Pinet.

Bikkelrit 10 maart 2013

Verslag van de bikkelrit, welke afgelopen zondag werd verreden vanuit Spijkenisse

Eindelijk was het dan zover en zou de Bikkelrit verreden gaan worden. Bijna toch ook weer niet. Want in tegenstelling tot vorig jaar, toen het wel zomer leek, was het dit jaar echt winter. Even leek het erop dat wij de rit moesten afblazen vanwege de te verwachtte sneeuw en ijzel, maar dat ging gelukkig aan ons voorbij en konden wij hoewel ijzig koud op pad naar Spijkenisse.

Samen met nog een 17 equipes gingen wij na uitleg van Joop Postma en in het vooruitzicht van een heuse ” Bikkel Trophy”, op pad. Naast de routebeschrijving kregen wij een vragenlijst , waarmee deze  Trophy gewonnen kon worden.

Het eerste rustpunt was het museum van Joop Dingemans in Brielle. Wat een mens al niet kan verzamelen in zijn leven. Ongelooflijk! Veelal landbouwmachines uit ver vervlogen tijd, maar ook tweewielers en een paar automobielen. De tweewieler met de héél bijzondere aandrijving hebben wij echter gemist!  Leuk om dit te mogen zien, want normaal kom je daar niet toe.

Via Voorne-Putten op naar Goerre-Overvlakkee , waar wij de legerstede van de familie de Haas passeerden. Helaas werd deze vraag geëlimineerd, maar wij vonden hem wel goed gevonden!

Via allerlei enge en smalle dijkjes kris kras over het eiland de brug over het Hollands diep weer terug naar de Hoekse Waard, waar aan het eind de onvermijdelijke pont naar Hekelingen wachtte.

Joop Postma had gemeld dat hij ervan uitging dat wij zo rond 15.00 uur ons weer zouden melden in Spijkenisse. Wij waren er echter al om 14.15 uur, dus veel te vroeg.

Om 15.30 uur kregen wij de uitslag, waarbij bleek dat wij bij een aantal vragen toch weer de boot waren in gegaan. Het blijft een spelletje en dat is ook de grap van dit soort vragenlijsten.

Uiteindelijk hadden Anneke van de Heijden en Henk van Beesten  de minste fouten gemaakt, waardoor zij de eerste winnaars zijn van de “ Bikkel Rit wisselbokaal”!

Van harte gefeliciteerd en namens ons allen Joop Postma en Wim Arens, bedankt voor de mooie en originele rit!

Edward Zwier

Beste medeleden en organisatie van regio West

Afgelopen zondag 10 maart hebben we , Henk v Beesten als navigator en ikzelf van de bikkelrit genoten . Het was toch al weer veel te lang geleden dat ik weer eens een ritje met m`n MG A  heb gereden, en mijn god wat hou ik van dat karretje .

Voorgeschiedenis is dat ik hem al wat langer geleden voor mijn 40^e verjaardag heb gekregen  van mijn man Wim ,  het rijden met m`n MG bezorgt me altijd een heel speciaal gevoel met vele mooie herinneringen aan wat we allemaal beleefd hebben .

Ik moet ook bekennen dat ik het meerijden met de club best veel gemist hebt ( niet het optocht rijden dan ) , maar de uitzetters van de ritten weten er toch altijd weer bijzonder spannende elementen in te verwerken, en ruimte om zelf je eigen rit te rijden zoals afgelopen zondag .

De weersberichten waren niet als te best ,als we de krant moesten geloven …Code Oranje …..wat een bull…… !! ,het kan vriezen , het kan dooien , dus niks geen bangmakerij en sneeuwstormen.

Okè het was best koud en ik was nou ook niet zo`n bikkelaarster dat ik topless wilde ,maar het was best goed te doen.   Jammer dat de opkomst niet zo hoog was ,maar het was er niet minder mooi om.

Na de ontvangst, koffie , praatje, rit in ontvangst genomen   in Carlton Oasis  Spijkenisse  zijn we vertrokken omstreeks 11.00 uur , Henk er in getakeld ..oeps klemvast. Die valt er niet meer uit. De tocht voer langs de Brielse Maas voorbij Homeland Zwartewaal  naar de stop in Vierpolders bij het museum van de heer Dingemans ,waar teveel om op te noemen was om te bezichtigen op gebied van gemotoriseerd en ongemotoriseerd , maar vooral schitterend.

Toen door via Stellendam ,Herkingen ,Battenoord ,Achthuizen alles via kleine mooie weggetjes en taken die ingevuld moeten worden (sorry Henk) . Vervolgens via de secondaire weg naast de A29 door naar de Hoekse Waaard en door dorpjes als Zuideinde en Nw Beijerland .  Vervolgens met het pontje over richting Spijkenisse naar de Finish .

Ik ben niet erg op de vragen ingegaan , in bovenstaand verhaal, maar er zaten leuke woordspelingen en synoniemen in ,knap bedacht Joop, Janny en Wim .

We zullen de wisselbokaal een mooi plaatsje geven in de vitrine en bedanken jullie voor de gezellige middag,

Groet,

Henk van Beesten en Anneke van der Heiden

Bikkelrit

Op 10 maart hebben wij de Bikkelrit gereden.

De prijsuitreiking hadden wij uitgesteld naar 15:30 uur, ondanks dat er al mensen rond 14.15 uur terug waren.

Daarna ging een ieder weer huiswaarts.

Rond 16 uur kwam nog een equipe binnen en wat bleek.....zij hadden de minste strafpunten behaald!

Een eervolle vermelding voor Henk en Bianca Valk!!

Wij zullen hun alsnog compenseren met een fles MG-Wijn.

Regiocoördinator Roel Stassen

Bikkelrit Regio WEST, zondag 10 maart 2013

Met de naam Bikkelrit zou je verwachten dat dit afkomstig is van het woord bikkel.

Dit blijkt geenszins het geval, want bikkel staat volgens van Dale, voor beentje uit de

poot van een varken, stuiter en zo men wil kei. Nee bikkel komt van het

werkwoord bikkelen , zwoegen, hard aanpakken en dat is nu juist van toepassing op onze situatie.

Onze BGT kwam nl. niet geheel ongeschonden de winter door en dat betekende voor de monteur waar onze auto steeds  in onderhoud is, vanaf eind januari behoorlijk bikkelen. Achtereenvolgens werden de carburateurs " gereviseerd", de kachelradiator vervangen, kreeg de auto een grote beurt + APK en in de week voorafgaand aan de rit  werd de motor en versnellingsbak uitgebouwd om een revisie-overdrive te monteren. Hieraan verbind ik de volgende boodschap; "bij in- en uitschakelen van de overdrive, altijd ontkoppelen.

Samen met nog 14 equipes konden we dus met een maximaal geprepareerde auto aan de start bij het Carlton Oasis hotel in Spijkenisse verschijnen. Alle weervrouwen- en mannen hadden sneeuw tot wel 5 cm voorspeld. Gelukkig kwam deze verwachting niet uit.

Joop Postma en Wim Arends  wisten ons  met een 100km lange tocht, via Den Briel, de havens in Stellendam, langs de zuidflank van Goeree-Overflakkee, de brug bij Numansdorp en het pontje van  Nieuw-Beijerland, weer terug te leiden naar de startlocatie.

De scherpzinnigheid werd ook deze keer weer op de proef gesteld. De rit bevatte een 10-tal vragen waarover vantevoren goed was nagedacht. Extra vermelding verdient het bezoek aan het Jan Dingemansmuseum. Dit museum valt zeker in de categorie; Help mijn man heeft een hobby.

Zo omstreeks 15.30u kon onze regiocoördinator Roel Stassen, de wisselbikkel uitreiken aan  het team Anneke v.d. Heiden en Henk v. Beesten.

Het was weer een oer gezellige rit.

Evert Reedijk ( 910182 )

De “BIKKELRIT”.

Ja,ja de “BIKKELRIT” was dit  jaar voor bikkels.

Schrijver dezes, had op de 10de maart 3 onderwerpen te doen.

Zoals jullie wellicht weten ben ik bestuurslid bij een grote toervereniging in Spijkenisse.

Daar stond op het programma de Openingsrit., uitgevoerd in 2 afstanden, tw.50 en 100 km.

Vrijdagavond moesten we het besluit nemen of die tochten wel of niet door zouden gaan. Ze werden ivm. met de te verwachten  weersomstandigheden afgelast.

Bij de MGCarclub stond de bikkelrit  gepland. Daar kon ik ook niet aan mee doen, want de familie ging met Opa en Oma naar de winter-efteling. Ook daar was het uiteraard erg koud, maar we hebben wel genoten.

Bij de MGCC regio west was het ook spannend of een en ander wel door kon gaan. Joop en Jannie Postma als uitzetters, waren daar jullie gastvrouw en - heer

Uiteindelijk zijn daar 16 equipes al dan niet met de MG of met " another mark"  gestart.

De rit had ik al 2 keer met Joop  nagereden en gecontroleerd dus ik was op de hoogte van de route.

Die ging na de start, vanuit Carlton Oasis, richting “Den Briel”, waar een bezoek gebracht werd aan het privé museum van Jan Dingemans.

Ik weet niet hoe de deelnemers er over dachten, maar wat die man allemaal verzameld heeft is onvoorstelbaar. Toen wij bij hem waren heeft ie heel wat verteld , o.a. hoe hij was begonnen als “Dragline”machinist en vertelde ook hoe dat technisch allemaal ging. Hij had zelf na de oorlog een kraan op een oude GMC gebouwd, waarmee hij zijn werk kon doen.

Wie goed keek kon de vragen daar makkelijk beantwoorden.

Via de Haringvlietsluizen en nog een kleintje daarna, hoeveel waren het er ook al weer, ja kwam u bij het “hazenleger”. Dat is de plek waar de “henidehaas”jes wonen.

Na vele omzwervingen langs de zuidrand van Flakkee ging de route naar de Haringvlietbrug, waarbij bekende plaatsen zoals Oude-Tonge  werd aangedaan, maar ook het minder bekende “Battenoord”

Na de Haringvlietbrug ging het met gezwinde spoed naar de pont bij Hekelingen, die de naam draagt van “The Queen Jacqueline”

Daarna was het nog een klein stukje naar het hotel.

Ik hoop dat jullie 100km  rijplezier hebben gehad.

Ik heb “ 100”  km wandelplezier gehad althans zo voelde het ’s avonds.

Groeten van Wim Arends.