In het fotoalbum vind je de foto's van de rit en de preuverie.

Vol goede moed vertrokken wij 2^e paasdag in de regen richting Markelo. Bij Herberg de Pot werden wij hartelijk begroet door de uitbater, die heerlijk voor het potkacheltje zat. In de grote zaal, waar al enkele leden zaten, was het ook aangenaam warm. Hier dronken wij koffie met appeltaart en slagroom, aangeboden door de MGCCH regio Oost. Een ieder had iets lekkers meegenomen voor het geplande lunchbuffet tijdens de tussenstop bij de ijsclub te Zenderen.

Als laatste vertrokken Odette en ik bij de Pot. Dat heb je als je penningmeester bent en de rekening mag betalen. Onze Midget stond zielig en alleen op de grote parkeerplaats in de regen. En als er één de pest aan regen heeft, is het onze Midget wel. Bij het starten merkte Odette nog op dat de Midget er niet echt zin in had. De oude dame kwam wat stijfjes en horterig op gang. Maar de dame herpakte zich snel en zoefde over ’s heren wegen vrolijk als een paaskuiken door de bochtige route die Paul had uitgezet. Plots begon het horten en stoten, en zelfs gedonder uit de uitlaat.  De oude dame liet goed van zich horen. Nog even vol gas en toen deed ze er het zwijgen toe.

Daar stonden we dan langs een boerenweg met een nat weiland links en een nog natter weiland rechts. Uit de lucht viel nog meer regen. Geen paniek, dat kon nooit veel zijn. Kreeg de motor nog benzine? Waren de bougiekabels heel? Steken er dingen uit waar dat niet hoort? Ik bestudeerde de ontsteking. Leek prima, zat er net nieuw in! We informeerden de clubleden dat we met pech stonden. We alarmeerden de ANWB Wegenwacht. Ondanks de verwachte wachttijd van 1,5 uur toch maar aangemeld voor hulp.

Mijn zwager heeft drie weken geleden een autoambulance aangeschaft, dus even appen of hij zijn 2^e paasdag nog niet heeft vol gepland. Hij appte snel terug en uit de emoticons konden wij zijn leedvermaak aflezen. Maar hij kwam ons halen. Ondertussen konden we wel rekenen op steun en medeleven van de dames die het lunchbuffet hadden opgebouwd. In allerijl werd een noodrantsoen voor ons samengesteld en de ridder met Belgische nummerborden werd uitgezonden.

Na een uur wachten, doemde er een gele auto op bij de bosrand in de verte, en ja hoor, eerder dan verwacht, de Wegenwacht. Alles werd weer herhaald wat ik ook al gedaan had, maar je weet het nooit. Daar kwam de andere ridder in de Dodge Ram met autoambulance ook om de bocht, breed grijnzend. Niet veel later kwam ook Frank aan met ons noodrantsoen en heerlijke warme koffie. Daar waren we wel aan toe. Op basis van de selectie die wij hebben mogen ontvangen van het lunchbuffet konden we vaststellen dat ook dit jaar er weer een fantastisch buffet was samengesteld door alle deelnemers. Ondanks de belabberde omstandigheden lieten wij ons de lunch smaken.

De wegenwachter trok de conclusie dat reparatie aan de weg lastig ging worden en aangezien er alternatief vervoer aanwezig was, moest de oude dame op de autoambulance. Met vereende krachten duwden we onze MG erop en sjorden haar vast. Op zo'n grote aanhanger en achter een grote Dodge was onze MG Midget een echte ‘midget’ (klein stekend insect).

En we waren net zo blij dat ze weer lekker liep! Nu staat ze veilig droog en thuis in de garage en hebben we weer wat uit te dokteren.

We voelen ons gesteund door de meelevende appjes die we hebben mogen ontvangen van clubleden.

André Broekmaat