Landelijke rit Oost 14 juni 2026
Op zondag 14 juni mocht regio Oost de landelijke rit organiseren. Wim Laverman had een prachtige route uitgezet. In het meinummer van het MG blad riepen we met een mooie uitnodiging iedereen op om vooral te komen - en dat hebben we geweten. De week vooraf waren de KNMI-verwachtingen voor de zondag fantastisch: zon, 24 graden… kortom: perfect open-kap-weer. Maar zoals zo vaak hield het weer zich niet aan de KNMI-voorspelling. Hoe dichter we bij zondag kwamen, hoe somberder de voorspellingen. Ik vermoed dat er zaterdagavond meer MG-rijders op de buienradar zaten dan op Netflix. Toch was de opkomst groot: 23 auto’s! En ook leden van buiten de regio vonden hun weg naar het oosten - waarschijnlijk met een regenpak binnen handbereik.
Onderweg naar Grand Restaurant De Nachtegaal reden wij nog vrolijk met open kap achter een bekende rode MGA. Zonnetje erbij, wind door het haar (voor zover aanwezig), totdat het ineens begon te hozen alsof iemand hierboven de kraan volledig had opengezet. Ik heb Carel en Elly nog nooit zo snel zien reageren. Gelukkig kwamen we langs een tankstation met een luifel waar we met militaire precisie de kappen dicht konden gooien. Natuurlijk was het daarna meteen weer droog, maar dat duurde ongeveer drie minuten.
Bij De Nachtegaal aangekomen stonden de meeste auto’s inmiddels braaf met de kap dicht. Binnen hing die typische geur van natte jassen, gemengd met verse koffie - een geur die je alleen krijgt bij evenementen waar "het weer een rol speelt”. Met koffie en appelstrudel werden we weer een beetje mens. Wim gaf uitleg over de route die iets aangepast vanwege feestgedruis in Hengevelde. Jeroen Bijl complimenteerde de opkomst en bedankte Wim.
Daarna ging iedereen op pad. De meeste kappen bleven dicht, al waren er een paar helden (of eigenwijzen) die open reden. Al vraag ik me af of dat altijd een keuze was - sommige kappen zitten er gewoon niet meer op, en anderen zijn alleen met een cursus origami dicht te krijgen. Wij reden veilig met de kap dicht. Natuurlijk werd het af en toe warm, en elke keer als je dacht: “nú kan hij open”… kwam er weer een bui. Het voelde een beetje alsof het weer persoonlijk iets tegen cabriorijders had.
De route zelf was prachtig: via Beckum, Boekelo en richting de Achterhoek - Rekken, Rietmolen en verder. Volgens Wim kon je aan de vlaggen zien waar je was: het Twentse ros of de Achterhoekse kleuren. Op een gegeven moment begon onze Midget ineens naar links te trekken. Ik dacht al: “daar gaan we weer…” na alle kuren van de afgelopen maanden. Maar toen viel het kwartje: de auto was net terug uit Engeland en had heimwee. Hij wilde gewoon weer links rijden. Niet zo gek ook, want in Engeland hadden we onze MG flink verwend: door water tot aan de bodemplaat, heuvels van 33%, en zelfs offroad door weilanden totdat een hek ons tegenhield. Vergeleken daarmee was Twente een beetje… braaf. Maar goed, ik heb haar streng toegesproken en weer netjes rechts laten rijden. Dat ging gelukkig goed.
De rit had de titel “Half of half in Twente en Achterhoek”, maar eerlijk gezegd had hij ook “De Knotwilgen Marathon” mogen heten - zoveel knotwilgen stonden er langs de weg dat je bijna dacht dat ze speciaal voor ons waren geplant. Onderweg stopten sommigen voor lunch of koffie, anderen reden stoïcijns door - waarschijnlijk in de hoop dat ze het slechte weer eruit konden rijden.
Terug bij De Nachtegaal werd er gezellig nagepraat, ervaringen gedeeld (“wij hadden maar drie buien!”) en langzaam vertrok iedereen weer richting huis. Al met al: een prachtige rit, een topopkomst en weer eens bewezen dat een echte MG-rijder zich door een beetje regen niet laat tegenhouden… hooguit een beetje laat afremmen voor de volgende bui.
Goad goan en weer kom’n!
André Broekmaat
