De Einruhrige midweek 2022

Vreemd is het in Princeville, Cees zonder de twee R`en: Rika en Rufus. Voor het afscheid van Rika had zij al besloten (wie kende Rika zo niet) Cees en de reis moeten doorgang  vinden, daar zij het tweede lustrum samen natuurlijk al weer georganiseerd hadden. Troost is, dat deze tiende editie per ongeluk al gevierd was een jaar geleden. Joop Bremer(haven) had een ouderwets schip in fles gebouwd, naast ons zat een glunderende Rika na overhandiging, volop genietend van de eigenlijke te vroege viering. Van Princeville met koffie en gebak kachelen wij naar t`Flaterke in Margraten voor een lekkere lunch. Dan onder de Verstraatens Vrijheid Blijheid motto, rijden we al dan niet gegroepeerd naar Einruhr in de Eifel. De tweede dag gaan we het Freilichtmuseum ins Kommern bezoeken en zijn blij heerlijk tussen de gevakwerkte huisjes op dorpsplein te vertoeven, in een doorkomend zonnetje. In de namiddag toeren we nog door de Eifel soms lijkend op de Veluwe, Posbank en Drunense duinen. Jammer dat alles asfalt is. Bij elke onverharde pad/doorgang, allein voor Landbau /Wirkshaft geräte. Volgende keer in Duitsland maar een ploeg of eg op het bagagerek, was het idee. Van uit de genietende, uiteindelijk twaalf tellende teams. Woensdag is de gebruikelijke vrije dag en zwermen de teams uit over de Eiffel, Vogelsang (opleidingskamp Hitlerjugend) FluisterSpido, familiebezoek, Terrassen en haarspelden waar het heerlijk plankgassen is (omhoog), dat alles maakt er voor een ieder weer een fijne dag van. In de avond komt het Smidtebitter festijn door Johan (eigenlijk de Alverman). Na vorig jaar het Boontje en Schilletje blijkt de derde episode van het Smidtebitter bij echt allemaal in de smaak te vallen. Zelfs de eigen gestookte whisky werd door een grote meerderheid gewaardeerd. De volgende dag maken wij ons op voor een rit van ca 97KM door het nog steeds mooie landschap alwaar de exoot Douglasspar overal langzaam wordt afgestorven en de inheemse loofboom over moet blijven, snel groeiend hout voor oorlog is toch niet meer nodig, of?  Genietend van de enorme rust in de dorpen en op de provinciale wegen, heel de week geen druppel regen, wat hield deze midweek en ritten en MG`s nog tegen? Op de laatste dag nog even bij Moeder de Gans genoten van  de lunch en dan afscheid nemen. Namens de rijders van alle tien de midweekritten danken wij Cees en postuum Rika, voor de veeleisende organisaties hiervan, in al die jaren.

Met Groet,  Gerrit & Catharina